Στο μονοπάτι του Πολεμιστή

Είμαστε, λοιπόν, οι τρελοί της ιστορίας...

Τρελούς μας είπανε οι "λογικοί". Και οι τρελοί, παιδιά. Ίσως και να γέλασαν κάποτε μαζί μας απαξιωτικά. Μα είμαστε στ' αλήθεια παιδιά. Σε έναν κόσμο γηρασμένο. Είμαστε εμείς που θα ανανεώσουμε την ανθρωπότητα. Εμείς που θα φέρουμε τη ζωντάνια σε έναν κόσμο που παρακμάζει στην υλιστική του νωθρότητα. Εμείς, οι κήρυκες της έλευσης του Νέου Ανθρώπου. Το όραμά μας, ακούγεται τόσο τρελό και ακατόρθωτο, όσο μπορεί και να είναι. Μα οι «φρόνιμοι» δεν έγραψαν ποτέ την ιστορία. Την άλλαξαν πάντα οι πολεμιστές. Αυτοί οι αιώνιοι «τρελοί» της ιστορίας. Οι φαινομενικά «παράλογοι» στην αντι-ηρωική κοσμική 
αντίληψη.

Ο πόλεμος, όχι μόνο στην εξωστρεφή του έκφραση, αλλά και στην εσωτερική του διάσταση, έχει εκφραστεί από όλους τους παραδοσιακούς πολιτισμούς, μέσα από ένα θεματικό σύμπαν 
πολεμιστών, μυστικιστών, ασκητών, συμβόλων και μύθων. Από τον κόσμο των Αζτέκων ως την ευρωπαϊκή μυθολογία τα χαρακτηριστικά του πολεμιστή που συνδυάζουν οι διαφορετικές παραδόσεις, συνθέτουν ένα πρότυπο αγώνα και μάχης προς το Ιδανικό.

Στην μυθική εποχή, οι Ήρωες-πολεμιστές αντιπροσώπευσαν την ανάγκη για ένα ενδιάμεσο μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Στην πορεία των αιώνων ο αρχετυπικός Πολεμιστής δέχθηκε να θυσιάσει τη ζωή του υπερασπιζόμενος αξίες όπως η τιμή και το Δίκαιο. Ωστόσο, όφειλε να ενεργεί όχι μόνο ως φορέας δικαίου εν μέσω  αιματηρών μαχών, αλλά και ως Ηθικός αγωνιστής που έπρεπε να καλλιεργήσει ευσέβεια, ταπεινότητα, σεβασμό προς τον αντίπαλο και μια σειρά άλλων αρετών, σύμφωνα με μία αριστοκρατική αντίληψη της σύγκρουσης.

Στα πλαίσια της αντίληψης αυτής, ο πόλεμος δεν είναι το χάος αλλά ένας φραγμός προς αυτό. Στην ουσία πρόκειται για το πιο ουσιαστικό στοιχείο μορφοποίησης του κόσμου και νοηματοδότησης της ζωής. Γι’ αυτό και το «μονοπάτι» του, έπρεπε να σημαδεύεται  με κωδικοποιημένους ρυθμούς και τελετουργίες.

Στον ρωμαϊκό στρατό, η Λεγεώνα βάδιζε συνοδευόμενη από τον σημαιοφόρο, ο οποίος ύψωνε το κεφάλι ενός λύκου -σύμβολο ηλιακό, μιας πανέμορφης επιθετικότητας, θάρρους και «ομαδικότητας», έκφραση του πνεύματος που θρυμματίζει το ατομικό κέλυφος του ανθρώπου για να τον αναγάγει στην υψιπετή έξαρση ενός συλλογικού Εγώ. Τα στρατόπεδα ιδρύθηκαν στις περιοχές όπου συνήθως πετούσαν οι αετοί, (σύμβολα του Δία) που προμήνυαν την επιτυχία.

Σύμφωνα με τον ιαπωνικό κώδικα, ο πολεμιστής είχε την υποχρέωση να καλλιεργεί, εκτός από την πολεμική τέχνη, κι αυτές της ποίησης και της ζωγραφικής: "Ξίφος και Πένα" ήταν το απόφθεγμά του. Στους Ινδουιστές η μελέτη των Βεδών ήταν υποχρεωτική για τις τρεις πρώτες κάστες. Στο «Κουρου σέτρα», η εξωτερική μάχη αντιστοιχεί στο «Κάρμα σέτρα», στην εσωτερική μάχη. Η Μπαγκαβάντ Γκιτά είναι ένα θαυμάσιο παράδειγμα από αυτή την εσωτερική πάλη που στοιχειώνει την ψυχή αυτού που πρέπει να σκορπίσει το αίμα και τον θάνατο. Ο Αρτζούνα αισθάνεται έναν ανεξήγητο παραλογισμό, καθώς του είναι αφόρητο πως η σκληρή μοίρα τον καταδικάζει να εξοντώσει όσους μέχρι πρόσφατα ήταν φίλοι, αδέλφια, συγγενείς. 

Αλλά ο Κρίσνα μιλά στον Αρτζούνα με αγάπη και τον προτρέπει να τηρήσει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη συμμετοχή στην κάστα των πολεμιστών. Το να συμμορφωθεί με τις επιταγές του πεπρωμένου του, σημαίνει να εκπληρώσει το θέλημα του Ουρανού. Δεν έχει σημασία ποιους θα πολεμήσει. Το σημαντικό πράγμα είναι να πολεμήσει, γιατί αυτό είναι το θέλημα των θεών, ακόμα και αν φαίνεται ακατόρθωτο. Εδώ ο ήρωας γίνεται ταυτόχρονα και ασκητής, γνωρίζοντας ότι η ηθική του αγώνα μπορεί να είναι απολύτως σύμφωνη με την πορεία του στοχασμού. Ο δρόμος της Αρετής είναι ο δύσβατος δρόμος του πόνου.

Στον σκανδιναβικό θεό Θωρ διατηρείται η ίδια μοίρα του πολεμιστή. Είναι υπεύθυνος για την προστασία της Μίντγκαρντ, του κόσμου των ανθρώπων, που βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ επιβίωσης και καταστροφής. Ο μοχθηρός κοσμικός δράκος Γιόρμουνγκαντ συνωμοτεί αιώνια για να καταστρέψει αυτόν τον κόσμο, όπου μέσω του δέντρου Ύγκντρασιλ, προορίζεται για κατοικία των ανθρώπων. Την ημέρα του τέλους του κόσμου (Ράγκναροκ), ο Θωρ θα φονεύσει τον δράκο αλλά θα πεθάνει κι αυτός από το δηλητήριο του. Η πολεμική μορφή του ευρωπαϊκού μύθου, που έχει ως πεπρωμένο της την προστασία της κοσμικής αρμονίας, παρουσιάζει εντυπωσιακή ομοιότητα με τον ινδικό μυστικισμό. 

Αργότερα, ιπποτικά μεσαιωνικά τάγματα όπως οι Ναΐτες, ακλούθησαν τον ίδιο δρόμο αυτοθυσίας, στο πρότυπο του Πολεμιστή – Μοναχού, με τους άντρες τους ταγμένους στην προάσπιση του Ιερού με κάθε κόστος. Η μάχη ανάχθηκε σε μια ανώτερη εσωτερική διάσταση, ως δρόμος που μπορούσε να οδηγήσει στην αγιότητα.

Σήμερα, διανύουμε την μεταμοντέρνα Νεωτερικότητα, την εποχή του κοσμοπολιτικού σκότους. Μια εποχή που χαρακτηρίζεται από την παρακμή, τη διαφθορά και τη δειλία. Ο αντιπαραδοσιακός άνθρωπος ενστερνίζεται ένα πρότυπο ηθικού σχετικισμού, ενώ η κοσμική τάξη διαταράσσεται συστηματικά. Είναι η στιγμή που ο νέος πολεμιστής του φωτός πρέπει να μη δειλιάσει και να πάρει την απόφαση της μάχης. Έναν δρόμο μακρύ που από το χάος και το σκοτάδι θα οδηγήσει σε μια νέα χρυσή εποχή.

Ο δικός μας δρόμος, λοιπόν, είναι η μάχη.  Με Δαυλό και με Πέλεκυ. Να σπάσουμε τα δεσμά αυτής της «λογικής», η οποία οδηγεί τους προικισμένους ανθρώπους σε μία ηθική υποταγής. Ο εκπολιτισμός και η πνευματοποίηση του νέου κοινωνικού όντος θα έλθει μέσα από την ικανότητα που τώρα αυτό κατακτά, να υπερνικά το σώμα και να φτερουγίζει προς τον Ήλιο. Ο δικός μας δρόμος είναι να συναντήσουμε τον Ηρακλή, ο οποίος φλεγόμενος από τη βούληση να υπερβεί τη γήινη υπόσταση, μετέβη για πάντα στους ουρανούς. Να σπάσουμε τα όρια του ανθρώπου. Να είμαστε η Φλόγα στην απέραντη νύχτα του κόσμου. Κόντρα σε όλους τους ανέμους. Στην ανηφόρα της κορυφής. Πύρινη Ιδέα και Πόθος πυρκαγιά.

Στον ατέλειωτο δρόμο του σπαθιού και του πόνου... Στο μονοπάτι του πολεμιστή... εμείς ακούμε τους ψιθύρους της αιωνιότητας. Της υπέρλογης προΰπαρξης του Μύθου. Του λόγου των σοφών. Και οι παλμοί της καρδιάς μας διαποτίζουν με ενέργεια τη χωροχρονική πραγματικότητα. Είμαστε, λοιπόν, οι τρελοί της ιστορίας... σε έναν κόσμο που έχασε την Πίστη του. Η δύσκολη ανάβαση στο "Ιερό" θα ξαναφέρει το Φως σ' αυτόν τον κόσμο. Για εμάς…

Προσανατολισμός: Μόνο η Κορυφή.

Δημήτρης Τουσιάδης

Ο νόμος της Πάλης

Οτιδήποτε εντός του κόσμου, υπόκειται στους θεμελιώδεις νόμους του: Της Γέννησης, της Εξέλιξης και της Φθοράς. Ο άνθρωπος ως αναπόσπαστο μέρος του δεν ήταν δυνατό να εξαιρείται από αυτή την κοσμική τάξη. Ωστόσο, κανένας από τους προαναφερόμενους νόμους δεν θα μπορούσε να ισχύσει αν δεν τους συνέδεε ένας ακόμη θεμελιώδης και καθοριστικός νόμος, ο οποίος επηρεάζει τα πάντα: Ο νόμος της Πάλης. 

Από τους αρχαίους χρόνους, ο άνθρωπος προσπαθούσε να αναζητήσει την αλήθεια των πραγμάτων γύρω από την ζωή και τον κόσμο. Θρησκευτικά δόγματα, κοσμοθεωρίες, φιλοσοφίες, όλα δημιουργήθηκαν από αυτό το απωθημένο. Ένα μεθοδολογικό λάθος στο οποίο υπέπεσαν πολλοί, ήταν ότι προσπάθησαν να εξηγήσουν τον κόσμο μέσα από το ανθρώπινο πρίσμα, αγνοώντας ότι οι νόμοι που διέπουν τον κόσμο προϋπάρχουν του ανθρώπινου είδους και δεν εξαρτώνται από αυτό. Γι’ αυτό έως και σήμερα υπάρχει ένας νόμος, ο οποίος όταν εφαρμόζεται στο ανθρώπινο είδος, το αποδίδουμε σε δικά μας σφάλματα. Ο νόμος της Πάλης αν και είναι θεμελιώδης, ο οποίος υπάρχει σε κάθε έκφανση της ζωής, οι άνθρωποι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι αποτελεί ανθρώπινο ελάττωμα το οποίο μπορεί να μειωθεί ή και να εξαλειφθεί μέσω της σωστής διαπαιδαγώγησης. Δεν είναι ακριβώς έτσι. Είναι ένας ακατάβλητος νόμος με καθολική ισχύ πάνω στα έμβια όντα, τα στοιχεία της φύσης έως και τα πλανητικά συστήματα. Είναι ο κινητήριος μοχλός της ίδιας της Δημιουργίας. Πρόκειται για μία πραγματικότητα, την οποία όσο καθυστερούμε να την αποδεχτούμε τόσο περισσότερο θα στρεφόμαστε σε πρότυπα ζωής που οδηγούν σε αδιέξοδα, ακριβώς γιατί αντίκεινται σε φυσικούς νόμους. Ο άνθρωπος πριν επιχειρήσει να αλλάξει τον κόσμο (όπως υποστήριζε διθυραμβικώς και βλακωδώς ο Μαρξ), πρέπει πρώτα να τον κατανοήσει (όπως επιχείρησαν οι φιλόσοφοι). Ίσως στο μέλλον, διλήμματα όπως το σημερινό περί της αέναης πάλης ή της παγκόσμιας ειρήνης να ακούγονται τόσο γελοία όπως ακούγεται σ’ εμάς τους σημερινούς το δίλημμα της επίπεδης ή σφαιρικής γης. Η κατανόηση της λειτουργίας της φύσης στην οποία ανήκουμε και η αποδοχή γεγονότων, όσο σκληρά κι αν είναι για τις σύγχρονες πάγιες αντιλήψεις μας σχετικά με τη ζωή, θα μας έδινε το έναυσμα να αναπτυχθούμε προς το καλύτερο.

Ο νόμος της Πάλης υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει ακόμη και μετά την εξαφάνισή μας. Είναι αυτός που κινεί τα πάντα στον κόσμο, αυτός που συνδέει αρμονικά τους προαναφερθέντες θεμελιώδεις νόμους της Γέννησης, της Εξέλιξης και της Φθοράς. Είτε πρόκειται περί σύγκρουσης όπου επικρατεί ο ισχυρότερος, είτε πρόκειται περί σύγκρουσης στοιχείων όπου δημιουργείται κάτι νέο. Το αδύναμο δεν έχει θέση στη φύση, γιατί αν επικρατούσαν τα αδύναμα δεν θα υπήρχε η Ζωή. Χωρίς αυτόν, με λίγα λόγια δεν θα υπήρχαν οι νόμοι της Γέννησης, της Εξέλιξης και της Φθοράς, αλλά μόνον ο νόμος της Στασιμότητας. Τα πάντα στη φύση, στο ζωικό βασίλειο, είναι μία αιώνια σύγκρουση, μία ακατάπαυστη πάλη για επικράτηση. Ο πολιτισμός μας είναι αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης. Γιατί; Κάποιοι αναφέρονται σε συμφέροντα, στην εξουσία κ.ά. όμως δεν είναι αυτά τα πραγματικά κίνητρα. Το βαθύτερο κίνητρο είναι ο νόμος που μας καθορίζει όλους. Διότι μέσω της σύγκρουσης επιτυγχάνεται η αλλαγή. Μπορεί να ακούγεται σκληρό, αλλά πόσες φορές αντικρίσαμε την εκδήλωση της σκληρότητας στη φύση; Κι αν θεωρούμε ότι εμείς απέχουμε πλέον από τέτοιες βίαιες εκδηλώσεις, τότε θα σας θυμίσω τους πολέμους που διεξάγουμε, τις κοινωνικές συγκρούσεις, τον ανταγωνισμό ή τον υγιή συναγωνισμό μεταξύ των ανθρώπων, τις οπαδικές και μη οδομαχίες για να διαπιστώσετε ότι αυτός ο νόμος δεν επηρεάζεται από την εξέλιξή μας, η οποία είναι αποτέλεσμα συγκρούσεων. Ακόμη και μετά την εξάλειψη του ανθρώπινου είδους αυτός ο νόμος θα εξακολουθεί να ισχύει στον υπόλοιπο κόσμο.

Η αρνητική αντίληψη της Πάλης πηγάζει από την φρικαλεότητα των πολέμων και τα παγκοσμίως υποβαλλόμενα πρότυπα περί ειρήνης. Το φαινόμενο περιορίζεται και ερμηνεύεται στα καθ’ ημάς και κυρίως στην ένοπλη σύγκρουση. Με βάση αυτό το σκεπτικό, η επίτευξη της ειρήνης θαρρούν πολλοί ότι θα πραγματοποιηθεί με την οριστική παύση των ένοπλων συγκρούσεων. Ωστόσο, η σύγκρουση στις ανθρώπινες κοινωνίες εκδηλώνεται με παντοίους τρόπους και ακόμη κι αν επιβαλλόταν παγκόσμια ειρήνη, ακόμη κι αν καταργούνταν οι στρατοί και καταστρέφονταν τα οπλοστάσια όλων των χωρών, πάλι δεν θα σταματούσαν οι συγκρούσεις. Οι κοινωνικές αναταραχές θα εξακολουθούσαν να υπάρχουν, ο ανταγωνισμός επίσης, ενώ δεν θα περνούσε πολύς καιρός πριν δημιουργηθούν ξανά τα πρώτα χειροποίητα όπλα για την επικράτηση των αντίπαλων πλευρών. Αιώνια και παγκόσμια ειρήνη δεν μπορεί να υπάρξει, γιατί στη φύση δεν υπάρχει κι εμείς ως μέρος της φύσης υπακούμε στους ίδιους νόμους.

Ο σημερινός ειρηνικός άνθρωπος χωρίς να το συνειδητοποιεί, ουσιαστικά είναι εχθρός της φύσης, της αλλαγής και της εξέλιξης. Γι’ αυτό στη σύγχρονη εποχή ο επικρατών τύπος ανθρώπου, είναι ο καταναλωτικός και όχι ο δημιουργικός. Το τέλος της Ιστορίας που ευαγγελίζονταν οι εκφραστές των σύγχρονων ιδεολογιών, ακριβώς σ’ αυτό τον τύπο ανθρώπου απέβλεπαν. 

Δεν προσπαθώ να προωθήσω τη βία ή να δικαιολογήσω διάφορες βίαιες πράξεις. Κατά τη γνώμη μου, πολεμοχαρείς αντιλήψεις αποτελούν βαρβαρικό χαρακτηριστικό, διότι δεν αρμόζουν σε λαό που πέρασε στο στάδιο της ωριμότητάς του. Παρ’ όλα αυτά ο άνθρωπος οφείλει να αποδεχτεί την αναπόφευκτη μοίρα του. Συνειδητοποιημένος δεν είναι αυτός που επιζητεί ή αποφεύγει την σύγκρουση, αλλά αυτός που είναι προετοιμασμένος να την αντιμετωπίσει. Ο ετοιμοπόλεμος άνθρωπος διαφέρει εξίσου από τον πολεμοχαρή και τον ειρηνικό. Ο μεν (πολεμοχαρής) συγκρούεται με απώτερο σκοπό την στυγνή λεηλασία (βαρβαρισμός) και ο δε (ειρηνικός) αρνείται την μαχητική φύση του, εγκαταλείπει (δειλία, ξεπεσμός, φθορά). Απεναντίας, ο συνειδητοποιημένος άνθρωπος δεν επιδιώκει την σύγκρουση, αλλά είναι προετοιμασμένος να την αντιμετωπίσει θαρραλέα. 

- Ακόμη και εν καιρώ ειρήνης, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για πόλεμο – Αριστοτέλης

- Πόλεμος Πατήρ Πάντων – Ηράκλειτος

Πηγή: Δίκτυο Ιδεών & Αναλύσεων

KAMIKAZE - Ο ΘΕ'Ι'ΚΟΣ ΑΝΕΜΟΣ

''Ανθίζουν σήμερα,

πέφτουν στο χώμα αύριο,

Η ζώη είναι ενα ντελικάτο λουλούδι,

Μπορεί κάποιος να περιμένει το άρωμά του 

να κρατήσει για πάντα;''

Αντιναύαρχος Ονίσι Τακιτζίρο

THE GOD OF WAR

Back in 1886, the earth threw up a man, 
A dwarfish-blond demi-god from the cruel Baltic lands, 
His forefathers they had achieved some notoriety, 
By siding then with Satan in crusading repartee, 
Ungern-Sternberg was his name, frequenter of the b...ar, 
A vodka-swilling target-practice life-extinguisher, 
With Semenev he fought the Reds, he loved the art of war, 
The ghost of mighty Genghis, he knew he'd lived before, 
Buddhism became his creed and cities he abhorred, 
He flew across the Mogol steppes and raised an iron sword, 
He took the Chinese by the throat, as Alioshin tells, 
The puppet-leaders vanquished and the Jewish traders felled, 
Now sick of outside influence, the Mongols showed their hand, 
And crushed right there forever, the invaders of their land, 
And in their place there grew up schools and libraries by the score, 
But still the Beast was restless and still he wanted more. 

He rides across the icy plains, small-headed death-knell ringer, 
Narcotics whirling round his brain, the Baron of Urga, 
His cloak it billows in the wind, White-Russian Mongol-Fuhrer, 
Consume the flesh of those who sin, the Khan as Avatar. 

Within the Eastern territories, inside that bloodied nest, 
The Baron devised a system, in which the ego was suppressed, 
A syncretic blend of theocracy, Eurasian to the core, 
A strong religious framework, for a man who lived for war, 
Soon there formed a Cabinet, with democratic rule, 
Key decisions made by rotten corpses one and all, 
With Sepalev, the Colonel, and the Teapot by his side, 
He sought a pure Nirvana, to halt the Karmic slide, 
But the Marxists under Bator, they came spreading through the East, 
And found the drunken hash-fiends at their nihilistic feast, 
With the reeling Mongols slaughtered and their bodies void of soul, 
The Baron he was captured, by the Bolshevik patrol, 
Naked and defeated, with his charms upon a chain, 
This one-great noble autocrat was pushed aboard a train, 
And when they dragged him Westwards, with their Siberian guile, 
The Baron Ungern-Sterberg there, was forced to go on trial

.

VICTORIA

Παπαί, Μαρδόνιε, κοίους επ’ άνδρας ήγαγες μαχησομένους ημέας, οί ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούνται, αλλά περί αρετής.

Αλίμονο, Μαρδόνιε, με ποιους άνδρες μας έφερες να πολεμήσουμε, που δεν κάνουν τους αγώνες τους για χρήματα, παρά για την αρετή

Πέρσης στρατηγός για τους Έλληνες το 480 π.Χ.